A pouca distancia da torre de Pontedeume, en San Cosme de Andrade, atópase este pequeno castelo de lenda. A súa historia está intimamente ligada a Fernan Perez de Andrade, o conde que ordeou a súa construción despois de recibir o territorio cedido polo rei de Castela, Enrique II Trastamara, en gratitude polo apoio durante a guerra civil contra o seu irmán Pedro I o Cruel.
A construción comezou a principios da segunda metade do século XIV sobre as ruínas dunha antiga fortaleza. Chamado "o Alcazar dos Andrade" foi totalmente reconstruido no ano 1467 logo da súa destrución polas revoltas irmandiñas, pero tamén recibiu outro nome "O Castelo da Fame"
Din que a un mordomo da corte, coidador das terras do Conde, ou alcalde coa autoridade suficiente para tomar a lei nas súas propias mans, medroulle a sospeita da relación que mantiña un paxe chamado Mauro coa máis fermosa das doncelas, moza da que tamén el estaba namorado. O malvado home impulsado polos celos, secuestrou á parella coa axuda dos seus escudeiros e encerrounos nos alxubes do castelo ata deixalos morrer de fame.
Certo día Mauro logrou ceibarse das cadeas que o apresaban e agardou a chegada do moro Zaib, o carcereiro que baixaba ós alxubes de cando en vez para darlles algo de comer. Despois de enfrentarse a el e darlle morte, tentou de buscalas chaves para liberar a súa amada, pero non logrou atopalas. O alcalde sorprendeuno e cheo de ira ordeou emparedar a Mauro maila súa doncela, condeandoos a unha morte segura entre os muros do castelo.
Uns anos máis tarde, o alcalde foi ferido de morte e por temor ao seu castigo divino confesoulle ó Conde o atroz crime que cometera coa xoven parella. O seu señor que o escoitou aterrado, agarrou o seu coitelo e arrebatoulle a vida o infame asasino como vinganza por ter matado o seu fillo bastardo Mauro.
Inmediatamente o Conde correu ós alxubes do castelo para liberar ós amantes, pero pouco puido facer por eles mais que soterralos xuntos, xa que morreran abrazados de fame.
Din que a un mordomo da corte, coidador das terras do Conde, ou alcalde coa autoridade suficiente para tomar a lei nas súas propias mans, medroulle a sospeita da relación que mantiña un paxe chamado Mauro coa máis fermosa das doncelas, moza da que tamén el estaba namorado. O malvado home impulsado polos celos, secuestrou á parella coa axuda dos seus escudeiros e encerrounos nos alxubes do castelo ata deixalos morrer de fame.
Certo día Mauro logrou ceibarse das cadeas que o apresaban e agardou a chegada do moro Zaib, o carcereiro que baixaba ós alxubes de cando en vez para darlles algo de comer. Despois de enfrentarse a el e darlle morte, tentou de buscalas chaves para liberar a súa amada, pero non logrou atopalas. O alcalde sorprendeuno e cheo de ira ordeou emparedar a Mauro maila súa doncela, condeandoos a unha morte segura entre os muros do castelo.
Uns anos máis tarde, o alcalde foi ferido de morte e por temor ao seu castigo divino confesoulle ó Conde o atroz crime que cometera coa xoven parella. O seu señor que o escoitou aterrado, agarrou o seu coitelo e arrebatoulle a vida o infame asasino como vinganza por ter matado o seu fillo bastardo Mauro.
Inmediatamente o Conde correu ós alxubes do castelo para liberar ós amantes, pero pouco puido facer por eles mais que soterralos xuntos, xa que morreran abrazados de fame.
